Mongoolse gerbil

Als je een gerbil aan zijn staart vastpakt, kan hij de huid daarvan loslaten zodat je alleen nog een leeg velletje vasthoudt. Nooit doen dus! Dit is een truc om aan zijn vijanden te kunnen ontsnappen.

Gerbils waarschuwen elkaar door met hun achterpoten op de grond te roffelen.

De gerbil wordt ook wel 'woestijnratje' genoemd, maar hij is niet eens familie van de rat.

De wetenschappelijke naam van de gerbil is Meriones unguiculatus. Dat betekent 'de krijger met de klauwen'!

Hoe ziet hij eruit?

Gerbils zijn kleine knaagdieren van ongeveer 100 gram die meestal zandkleurig geel tot bruin van kleur zijn. Ze lijken een beetje op minikangoeroes: ze hebben stevige achterpoten waarmee ze goed kunnen springen. Aan hun voorpoten zitten flinke nagels om mee te graven. Ze hebben een lange, behaarde staart met aan het uiteinde een pluimpje. Behalve de Mongoolse gerbil zijn er nog veel meer soorten, zoals de bleke gerbil, de dikstaartgerbil en de Sundevall gerbil. Deze soorten zijn vaak wat schichtiger dan Mongoolse gerbils en daardoor misschien niet zo populair. Gerbils kunnen drie tot vijf jaar oud worden.

Hoe leeft hij?

In de vrije natuur wonen gerbils op de zanderige steppen en (half)woestijnen van Afrika en Azië. Mongoolse gerbils komen uit Mongolië, een land in Azië vlakbij China. Het zijn actieve dieren die in groepen leven en wonen in holen en gangen onder de grond. Daar zijn ze beschermd tegen hitte en kou. In de groep is heel duidelijk wie de baas is, indringers worden weggejaagd. Gerbils 'praten' met elkaars door piepjes en geuren. Ze zijn aardig voor elkaar en verzorgen elkaars vacht.

Voortplanting

Op een leeftijd van vijf maanden zijn gerbils groot genoeg om jongen te krijgen. Ongeveer 24 dagen na de bevruchting worden één tot negen jongen geboren, waar de ouders beiden voor zorgen. Als de jongen vijf weken zijn, kunnen ze voor zichzelf zorgen, maar de opvoeding door de ouders gaat dan nog wel even door. Daarom is het verstandig de gerbils pas met zes weken uit het nest te halen.

Bijzonderheden over de Mongoolse gerbil

De Mongoolse gerbil is een groepsdier, maar je kunt ze niet zomaar bij elkaar zetten. Een gerbil is gesteld op z’n eigen groepje, dus zal hij 'indringers' aanvallen. Koop daarom altijd twee of meer dieren op jonge leeftijd, zodat ze samen opgroeien.

Gerbils doen aan geboortebeperking. Als hun verblijf te vol is, krijgen ze geen jongen meer.

Gerbils kunnen niet altijd even goed tegen stress. Bij hoge spanning kunnen ze een soort toeval krijgen. Dan liggen ze plat op de grond met trillende snorharen, knipperende ogen en klapperende oortjes, de voorpoten krampachtig vooruit. Daarna vallen ze op hun zij en schokken met hun lijf. Het ziet er eng uit, maar meestal loopt zo’n aanval goed af!

Huisvesting

Het verblijf moet groot genoeg zijn om lekker in rond te lopen en te springen. Kies bijvoorbeeld voor een flink aquarium of terrarium van glas of plastic – een houten hok knagen ze zo kapot! Spijlen zijn ook niet zo handig, omdat gerbils veel graven en daarbij veel bodembedekking rond kunnen strooien. Ze kunnen goed springen dus sluit de bak af met een deksel van gaas.

Gerbils houden van graven, een heel dikke laag bodembedekking vinden ze heerlijk. Zand is niet zo geschikt, beter is het om houtvezel te mengen met flink wat hooi voor de stevigheid. Boven de grond willen ze zich graag kunnen verstoppen. Gebruik daarvoor stenen of takken, nestkastjes of een bloempot op zijn kop, met een stuk uit de rand geslagen als ingang. Gerbils bewegen graag, dus aan een ruim looprad kunnen ze veel plezier beleven. Neem dan wel een looprad dat geen spijlen heeft zodat zijn staart niet klem kan komen te zitten! Ook houden ze van knagen, geef ze daarvoor wilgentakken of speciale knaagstenen.

Voeding

Gerbils in de natuur eten zaden, granen en plantdelen, maar ook kleine diertjes zoals insecten. Al deze bestanddelen zitten in compleet voer dat speciaal voor gerbils is gemaakt (staat op de verpakking). Als extra kun je de dieren verwennen met wat groenvoer en fruit en bijvoorbeeld honden- of kattenbrokjes of een meelworm. Haal wel de restjes voer elke dag weg, anders bederft het. Zoals alle dieren hebben gerbils altijd vers drinkwater nodig.

Verzorging

Gerbils plassen heel weinig en hun poep is droog. Daarom stinken ze niet. Als je hun hok eens per twee weken schoonmaakt, is dat voldoende. Ze houden hun vacht schoon door ermee door het zand te rollen. Zet daarvoor een stevige bak met chinchillazand, zilverzand of schelpenzand neer die ze als zandbad kunnen gebruiken. Bij mannetjes moet je regelmatig controleren of de geurklier die ze op hun buik hebben, mooi schoon en niet ontstoken is. Let ook op hun gebit. Soms worden de tanden te lang en groeien scheef. Gerbils met een gebitsprobleem kunnen slecht eten en daardoor worden ze mager. Ga naar de dierenarts als je denkt dat er iets met je gerbil aan de hand is.

NIET… onverwacht van bovenaf oppakken, daar schrikt de gerbil van. Schep hem altijd voorzichtig met twee handen op, of til hem op in een bakje.

WEL … het hok inrichten met harde materialen zoals steen en harde kunststof, want hout en zachte kunststof hebben ze zo kapot geknaagd.

NIET… vreemde gerbils zomaar bij elkaar zetten: dat wordt een hels gevecht.

WEL … elke dag voerresten uit het hok verwijderen, om zo de boel schoon te houden.